Nieuwe serie start februari 2016

woordweefster2aru3_febr15174

Album van Rijke Uren, Schrijvend het jaar rond
In vroeger tijden was een album een losbladig systeem van vellen perkament (velijnen) die je zelf samenvoegde tot een boek. Dit principe inspireerde Ceciel Boudewijn en Ine van Emmerik tot het maken van de serie Album van Rijke Uren, waarin we met elkaar en ieder voor zich een album samenstellen dat als een modern getijdenboek het ritme van een jaar weerspiegelt. Gedurende het jaar onderzoeken we aan de hand van tekst & beeld wat ritmes van een dag, week, maanden en seizoenen voor ons kunnen betekenen.

De bijeenkomsten vormen een rustpunt in de maand. Ze bieden structuur en inspiratie om te schrijven, te lezen en ervaringen te delen en reiken je over getijden, seizoenen en levensloop inzichten aan uit verschillende tradities. In de tussenliggende weken verzamel, schrijf, lees en mijmer je naar eigen inzicht verder met wat je voorgelegd is en met wat je zelf tegenkomt. Op deze manier werk je aan een persoonlijk album van rijke uren.
Ben jij ook zo benieuwd hoe jouw jaarritme vorm krijgt?

Data: 18 februari, 17 maart, 14 april, 26 mei, 16 juni, 15 september, 13 oktober, 17 november, 15 december 2016 en 17 januari 2017
Tijd: 10 00-12 00 uur
Locatie: Hamburgerstraat 11, Utrecht (naast de lutherse kerk)
Kosten: € 260.- (incl. koffie/thee) in overleg te betalen in 2 termijnen
Aantal deelnemers: 8 tot 12
Informatie & aanmelden : bij Ine: info@extravaleren.nl of 06-23816185
Begeleiding: Ceciel Boudewijn (www.inhetlabyrint.nl) en Ine van Emmerik (www.extravaleren.nl)
 
Op dit blog (hieronder) lees je bijdragen van deelnemers aan de serie Album van Rijke Uren 2014-2015.

Advertenties

familienaam

NOMEN EST OMEN

Of: What’s in a name

Ik zie het niet meer zitten, zei de Maandag
Ik ben het allemaal zo zat
Mijn naam doet mij alleen maar denken
Aan een heel groot, diep en donker gat

En ik dan? vroeg de Dinsdag
Ik weet niet eens wat ik beteken
Niemand weet wat een dins is
Er wordt naar mij niet omgekeken

Naar mij ook niet! riep Woensdag
Ik ben maar half, maar een deel
Vrij van school of de week doorzagen
Men ziet mij nooit als één geheel

Hou toch op, donderde Donderdag
Die zijn naam weer eens eer aandeed
Je naam is een hemels geschenk
Ook als je de betekenis niet weet

Kan wel wezen, dacht de Vrijdag
Maar ik laat het los, ik laat het gaan
Datgene wat je naam is, belemmert
Je alleen maar in je vrij bestaan

Zaterdag hoorde het allemaal aan
Bevangen door vertwijfeling
Waar zou een zater dan voor staan?
Was hij uitzonderlijk, of zonderling?

Kom op nou, zei Zondag, mij schijnt het toe
Dat wij, die dezelfde achternaam dragen,
Gewoon elke dag ten tonele verschijnen
En dat blijven we doen tot in lengte van dagen

Anneke van Schaik, februari 2015

de engel onderweg

Op reis

… Tja, zei de engel,
Jíj wilt toch op reis?
Ik heb al mijn handen vol
Zoals je ziet

Zo stond ik die vrijdag
met lege handen
aan het begin van de reis

… Niets?, vroeg ik de engel,
Is er dan niets om mee te nemen?
Een wegenkaart?
Niets om naar toe te gaan?
Een doel?

Weet jij dan, zei de engel,
Welke weg zal leiden
Naar een of ander doel?

Niets, begreep ik,
Niets draag ik dan mijn naam
En een gering vermogen

En de wens, zei de engel behulpzaam
De essentie is de wens

Anneke van Schaik, april 2014

oogsteen & ziel

ineke_oogsteen_febr15

CIRKELGANG.

een ademtocht,
als een schreeuw nam zij
haar plaats in bij de levenden,
verlost door wie haar voor ging.

een adem-tocht
van leven en zoeken
naar oogsteen en ziel.

met pop en poesie
nam zij haar plaats in
bij de levenden,
plukte bloemen, dwaalde
ademde verwondering
over zoveel schoonheid.

gedachten vulden zich
tot woorden en verstaan
van oogsteen en ziel.

haar lichaam ademde
leven, anders,
ging nieuwe wegen,

geluk van adem en ziel
vonden elkaar.

zij leerde het verlangen kennen,
pijn en verlies
dat kerft en kneistert.

adem werd tot leven
adem werd tot ziel.

Ineke Bierens

inspiratie

Poëzie

Zij blust branden
glijdt in behoeftige gaten.

Ik drijf graag
in de ogen
van haar rivier

Ik raak op drift
haar deining
stuwt mij naar open zee.

Naar een grenzeloze oceaan.
tot waar het oog reikt
maar dan verder

Ik zal stromen en spatten
mijn golven waaien uit

RP
23 januari 2015

Een nieuw begin

Over de eerbied I

Gij moet het eenzaam laten
het zaad dat ligt te slapen
en dat al kiem gaat maken.

Dit eerstelingsbewegen
van leven binnen leven
vermijd het te genaken.

Laat het stil zijn in zijn waarde,
zaad in de donkere aarde;
zaad in de donkere aarde.

En het zal groen ontwaken.

Ida Gerhardt